Zwycięzcy I etapu dyktanda

W dniu 28 stycznia br. w Zamościu, Biłgoraju, Hrubieszowie, Janowie Lubelskim, Lubaczowie i Tomaszowie Lubelskim odbył się I etap I Zamojskiego Dyktanda organizowanego przez Państwową Wyższą Szkołę Zawodową im. Szymona Szymonowica w Zamościu. Tekst dyktanda został przygotowany przez dr Cecylię Galilej, wykładowcę PWSZ i KUL.
W dyktandzie wzięło udział 247 osób. Do finału, który odbędzie się 18 marca br., zakwalifikowało się 40 osób. Warunkiem przejścia eliminacji było uzyskanie co najmniej 165 punktów na 200 możliwych (200 pkt. to bezbłędnie napisany tekst).
Wśród finalistów jest 31 uczniów szkół ponadgimnazjalnych, 7 gimnazjalistów, 1 studentka i 1 osoba nie ucząca się.

Lista Zwycięzców - I Zamojskie Dyktando – etap I

 I ZAMOJSKIE DYKTANDO
I etap - 28.01.2010 r.

Wędrówka po śladach przeszłości

Od dwu i pół roku fascynuje mnie arcyciekawa historia architektury ludowej. Żałuję, że już coraz mniej strzelistych wiatraków, wolno pracujących młynów, przestronnych spichlerzy, żarzących się węglem kuźni i hałaśliwych gospód, które niegdyś były nieodłącznym elementem wiejskiego pejzażu. Przewertowałem mnóstwo książek i ze zdumieniem zauważyłem, że przeobrażenia wsi nastąpiły tak naprawdę dopiero niedawno, szczególnie w północno-zachodniej Polsce. Współczesne budynki z Kaszub – [,] jak spostrzegłem, przeglądając naprędce mało używany atlas historyczno-geograficzny – [,] nie różnią się na ogół od tych z Lubelszczyzny czy Łowicza.
Lubię zwiedzać muzea etnograficzne. Przenika mnie do głębi ich urzekająca aura niczym z Reymontowskiej powieści. Na co dzień niełatwo wyrwać się z codziennej krzątaniny i wyjeżdżać na łapu-capu donikąd. Niespodziewanie pojawiła się ze wszech miar godna rozważenia możliwość wyjazdu. Nie zwlekając ani chwili, jak chojrak rozpocząłem wymarzoną podróż. Niemal tego samego dnia przybyłem nasamprzód do Pszczyny, niezadługo potem byłem już na Łużycach, a po zmierzchu chyżo podążyłem w kierunku miejscowości Racibórz. Z nieskrywaną przyjemnością przypatrywałem się krytym strzechą chałupom. Podziwiałem wyplatane z chrustu ściany chat, dwuskrzydłowe, rzeźbione okna, półdrzwiczki na hakach, przyprószone słomą klepiska, malowane w esy-floresy skrzynie. Wokół chat krążył żywy inwentarz: trzy rzężące w kałuży wieprze i szaropióry drób na grzędach. W powietrzu rozlegał się wrzask przelatujących hurmą żurawi. Tuż przy owocowo- warzywnym ogródku przekwitały rzędy macierzanki, żonkili i chabrów. Spomiędzy krzewów porzeczek i dojrzewającego chmielu ujrzałem w oddali kilka XIX-wiecznych [dziewiętnastowiecznych] zagród skupionych wokół dwóch [dwu] skrzyżowanych dróg i chaotycznie rozrzuconych pośród piaszczysto-gliniastych ugorów. Zza przydrożnej karczmy wynurzał się z kępy rosochatych wierzb drobnoszlachecki dwór heretyckiego dygnitarza Ambrożego. Ciemnoszare, spróchniałe deszczułki tego dawniej na wpół pańszczyźnianego zabytku okrywał dziko rosnący winobluszcz. Znużony czteroipółgodzinną wędrówką zajrzałem do karczmy [„] Pod Płonącą Żagwią [”]. Wewnątrz pachniało żywicą. Nieśpiesznie zjadłem łatwo strawny żurek z przaśnym chlebem, popijając herbatą hibiskusowo-żurawinową. Żegnając te jakże swojskie klimaty, półprzytomny ze zmęczenia, poczułem bezbrzeżny smutek. Na pewno tu wrócę na Gwiazdkę, lecz tym razem z narzeczoną i przyszłym drużbą Peterem, pół Holendrem, pół Hindusem. Nie wiadomo tylko, czy nie-Polak zrozumie istotę przebogatej kultury polskiej.